Rainbow Road

‘Maar ik ga niet naar Spanje met het doel om terug te komen.’ Ik knipperde met mijn ogen. Die pijl schoot raak.

Nadat ik een reeks van bezwaren op mijn vriend had afgevuurd om weer voor een jaar weg te gaan — want we zouden toch maar een maandje gaan? En mijn neefje dan? Straks mis ik zijn eerste stapjes? En het geld, hoe doe ik dat dan, strek ik mijn budget verder uit, moet ik gaan werken? Waarom gaan we niet naar Thailand? Daar weten we toch zeker dat we het leuk vinden? En mijn schrijversgroepje en evenementen dan? Wat als ik hier kansen en contacten misloop? Etc. — hoefde mijn vriend me alleen maar te herinneren aan de belangrijkste vraag: waar willen we wonen?

Essentieel

Er is een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het een luxeprobleem is, maar ik begin steeds meer te geloven dat het van essentieel belang is: de grond onder mijn voeten, het klimaat om me heen, de mensen met wie ik me omring, de cultuur waar ik me in bevind, het voedsel dat ik in mijn lichaam stop… Sterker nog, is het niet zo dat al het andere slechts voortvloeit uit een combinatie van mezelf en deze omstandigheden?

(…) then I think it’s everyone we come into contact with that gives us the shape and dynamic texture that makes us who we are (…). That’s probably why I’m so conscious of choosing my friends, because I think that’s me actively choosing the people who are going to keep shaping me as I live my life. — Trevor Noah (podcast)

Denk dat het bovenstaande zich niet beperkt tot mensen, maar zich uitstrekt tot alles in je omgeving. Waar ik het gevoel heb dat ik tot mijn dertigste vooral geleefd bén, heb ik nu steeds meer het idee dat ik ook zelf vorm kan geven aan mijn leven.

Vormen

Welke vorm wil ik mijn leven dan de komende tijd geven? Als ik mijn vorige leven met een donkere, doodlopende tunnel vergelijk, dan wil ik nu een Rainbow Road (ja, die van Mario Kart). Een pad met kronkels, bochten en boosters, waarvan je niet weet wat je krijgt en je alleen op het laatste moment kan bijsturen (of eraf vallen), maar waarna je met zwetende handen en een kloppend hart denkt: fuck yeah, nog een keer.

Eerstvolgende station

Overmorgen vertrekken we dus weer uit Nederland voor minimaal een jaar. En we beginnen in Spanje, Valencia. Eindstation onbekend. Alle tussenliggende stations trouwens ook.

Waar we op hopen in Spanje? Zon en goed eten, zeg ik vaak gemakshalve. Alleen is dat natuurlijk niet de kern. Het is niet de zon. Het is niet het eten. Het is de energie die het geeft, de positiviteit, de kracht om open te staan voor nieuwe kansen, ideeën en mogelijkheden. Het is de Rainbow Road.

Dus… Hasta la proxima!

---